Categorie archief: de twaalf goden

de twaalf goden – Hesinde

Hier een korte beschrijving van één van de twaalf goden die in Aventuria aanbeden worden namelijk Hesinde.
hesinde_by_gaiasangel-d982yxu
tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.
  • De maand aanduiding Hesinde is gelijk aan de maan December.
  • tijdsaanduiding 05:00 – 06:00 AM 05:00 – 06:00 PM
  • Hesinde is de god van kennis, wijsheid, magie en verandering

Hesinde, godin van de geleerdheid, de kunst en de magie.
Het dier, dat naar Hesinde vernoemt is, is de slang en de godin wordt uitgebeeld als een vrouw die al bezwerend een slang naar de hemel verheft. Hesinde is de godin van de kunsten, wetenschap, magie en alchemie. Omdat ze alle dierlijke-en mensenoffers afkeurt en haar gunst alléén te winnen valt door edelstenen, kunstwerken of magische voorwerpen, zijn er in de tempels van Hesinde vaak reusachtige schatten verborgen.
De essentie van de godin : in den beginne leefden alle kinderen van Sumus onder elkander, dieren alsook mensen, en er was géén enkel onderscheidt tussen hen. Ze volgden gewoonweg hun instinct en vreesden alles wat onbekend was. Dan openbaarde Hesinde zichzelf in de gedaante van een slang om de mensen aan te leren hoe ze met de krachten van de natuur om  moesten gaan en de wereld te vormen en te verrijken. Hesinde leerde hun spreken, schrijven en gaf hun inzicht in de essentie van de zes elementen en elke kracht, die deze elementen in evenwicht hielden.
De zin van het leven : De wereld is begrensd qua uitdeining en inhoud. Zo kan men niets nieuw creeëren zonder het oude te vernietigen. De beste bewerker van edelstenen moet een natuurlijk volgroeid kristal vernietigen en wie een boek schrijft, moet perkament en inkt, die voordien vrij in de natuur lagen, binden. Slechts de menselijke geest weet of dit waarde biedt en ook voor hem is een bepaald inzicht hiervoor nodig. Het is de essentie van het verstand om zich te vormen en te ontwikkelen maar ook om na te denken en te onderzoeken zodat zijn manier van doen wijs en waardevol zou zijn.
Leven na de dood: Zoals alle wereldse dingen kan ook de geest niet vernietigd maar slechts in staat van verandering gebracht worden. Hesinde is een grote kunstenares en haar doen is het pad dat van een kind een jonge persoon, een volwassene een grijsaard en van een stervende een vrije geest maakt die ondanks alle ketens van het leven hem doen streven naar harmonie met de krachten van de andere dimensies.

 

odmlogoklein

hetoogdesmeesters.com fansite fantasy- rollenspel Nederlandse editie

 

 

Getagged

de twaalf goden – Boron

Hier een korte beschrijving van één van de twaalf goden die in Aventuria aanbeden worden namelijk Boron.

boron_by_gaiasangel-d982yvf

tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.

  • De maand aanduiding Boron is gelijk aan November.
  • tijdsaanduiding 04:00 – 05:00 AM 04:00 – 05:00 PM
  • Boron is de god van de slaap, dromen, de dood en vergetelheid.

Boron, god van de dood, de slaap en de vergetelheid.
Van Boron, god van de dood, bestaan er nauwelijks afbeeldingen of standbeelden die hem in een menselijke gestalte tonen. Meestal wordt het symbool van Boron, een raaf op een gebroken wiel, uit zwart marmer vervaardigd. Vaak ziet men de god als een mens met het hoofd van een raaf. De Boron-kulte is in vele steden verboden maar omdat Boron ook de god van de slaap en de vergetelheid is, bestaan er vele geheime sektes die hem aanbidden en samentroepen op verborgen plaatsen waar ze slaapkruid roken.
De essentie van de godheid: In den Beginne, als de levende wezens, die van Los ontsprongen, de wereld betrokken, kenden ze géén leeftijd, géén slaap, géén vergetelheid en géén dood. De planten bloeiden, groeiden en woekerden totdat men de grond niet meer kon zien. De dieren vermenigvuldigden zich en vertrappelden met hun hoeven en poten de aarde en de rotsen. En de mensen zogen hun kinderen, die opgroeiden en op hun beurt wederom kinderen kregen en het werd overbevolkt. De geesten van de mensen deelden in hun eindeloze dagen ervaringen met elkaar en onder de druk van hun herinneringen waren ze nauwelijks nog in staat om na te denken. Het leven deinde enorm uit en overviel de wereld tot verstikking toe maar kon alsnog niet sterven.
Dan sprak Boron één woord, en het woord was de dood. Doch Boron bevrijdde de mensen niet alléén van de vloek van onsterfelijkheid maar schonk hun ook de zoete dromen, waarmee ze de vermoeidheid van de vorige dagen konden verwerken en dingen vergeten zodat ze hun leed en pijn niet steeds met zich mee moesten dragen.
De zin van het leven: Het leven is Ontstaan en Worden, maar zonder vergeten en einde mist het elke zin. Wie alle tijd van de wereld heeft, kent de waarde van Tijd niet. Een leven, dat alléén om zichzelf draait, gaat niet vooruit. De dood doorbreekt die routine en geeft het leven richting en doel, waaruit het symbool van Boron bestaat in het teken van een gebroken wiel.
Leven na de dood: Zoals de priesters van Boron de doden naar hun laatste rustplaats
begeleidden, zo leidt Boron zelf de geesten van de doden naar de eeuwigheid en bekommert zich om hun verder lot. Van tijd tot tijd laat hij Tsa bepaalde zielen terugkeren naar de wereld, zij het om hun oude leven opnieuw te laten leven, zij het een nieuw leven te beginnen. De meeste geesten echter schenkt Boron de genade van de vergetelheid, zodat alle vermoeidheid en levenslasten van hen afvallen.

Bron: de goden van het Oog des Meesters

Getagged

Swafnir

swafnir_by_pechschwinge-db1le9i

tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.

Een zeldzame vreemde legende hangt gebonden aan die met Swafnir, de beschermer van het Thorwaler-volk: Efferd, god van het water, zorgt onder andere voor de regen en komt derhalve vaak samen met de godin van de storm, Rondra. Op een dag wilde Rahja zich wreken voor het besprenkelen met water van zijn wijn waarbij ze Efferd een streek wou lappen en ervoor zorgde dat Rondra een heftige begeerte voor hem voelde. Dit werd het motto van de >> zwakkelingen << voor lange tijd, totdat Efferd in zijn woede de zeeën teisterde met stormen en talloze mensen liet verdrinken. Enorm onder de indruk van deze emotionele uitbarsting, liet Rondra Efferd toch toe. Vanuit dit kortstondige treffen ontsproot een kind, een jongen, die opgroeide tot een machtige halfgod en door zijn moeder werd onderwezen in de kunst van de oorlog.
Efferd kwam geleidelijk aan weer tot zijn zinnen en schaamde zich voor zijn destructieve woede-uitbarsting. Dus gaf hij zijn zoon Swafnir de opdracht om in de toekomst bijzonder waakzaam te zijn voor de zeelui van het Thorwaler-volk en de schade te beperken door hen te beschermen.
Met deze opdracht verliet Swafnir de velden der goden en begaf zich op weg naar Avonturië, waar hij in de gedaante van een reusachtig grauwwitte potvis de zee van de zeven winden doorzwemt en de Otta’s beschermd. Daarom weigeren Thorwalers om walvissen te vangen en trachtten ook andere volkeren te overtuigen dit niet te doen. Vele sagen meldden over Ottajaskos die strandden op kleine eilanden om te rusten en nadat ze voortzeilden konden ze opmerken dat de eilanden een geweldige waterstraal uitbliezen en langzaam naar beneden doken.
Op vraag van de hooggeboren Nemrod zien we af van de exacte beschrijving van de halfgoddelijke wezens van de eeuwig bevroren zeeën in het hoge noorden, die ook kinderen zijn van Swafnir en Ifirn. Ze worden in het bijzonder aanbeden in Olport waarvan de bevolking deels Thorwaler, deels Nivesen zijn.

Bron: de goden van het Oog des Meesters

Getagged

de twaalf goden – Travia

Hier een korte beschrijving van één van de twaalf goden die in Aventuria aanbeden worden namelijk Travia
travia_by_gaiasangel-d982ywh
tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.
  • De maand aanduiding Travia is gelijk aan de maand Oktober.
  • tijdsaanduiding 03:00 – 04:00 AM 03:00 – 04:00 PM
  • Travia is de god van de trouwhartigheid, gastvrijheid, barmhartigheid.

Travia, godin van het haardvuur en de gastvriendelijkheid.
Travia, die wordt toegeschreven aan de wilde gans, wordt meestal als een ernstige
moederlijke vrouw voorgesteld. Zij is de godin van het haardvuur, van de gastvriendelijkheid, de trouwe en de eeuwige liefde. Haar tempel is vaak klein en onopvallend maar ze zijn overal aanwezig. Meestal is Travia een bijzondere liefdevolle en milde godin maar ze zal godslastering nooit vergeven en alle overtreders met onverbiddelijke hardnekkigheid achtervolgen.
Essentie van de godheid : In het begin der tijden was de Aarde leeg en sumu’s kinderen
trokken rusteloos door de woestijn. Travia zag dit en gaf elk van hen een thuis en toevlucht.
Want elk wezen, of het een dier, mens of godheid is, heeft een plek nodig waar hij zich veilig, geborgen en thuis voelt. Deze plek, het thuis, is heilig en het samenleven van alle wezens is gebaseerd op deze heiligheid. Heilig noemt men ook de plek waar een wezen in nood naartoe vlucht en het is ieders plicht om een vreemdeling gastvriendelijkheid en een plaats aan zijn open haard te schenken. De wet op de gastvriendelijkheid gebiedt ook elke gast om zijn gastheer te eren en zijn thuis niet te schaden. In het bijzonder is het gemeenschappelijke thuis van een familie zowat de huwelijksband, dat dierlijke, menselijke en goddelijke koppels met elkaar verbindt…een heiligdom waarin men het leven vindt en zich vernieuwt.
De zin van het leven : Het is van primordiaal belang van elk levend wezen om voor zichzelf een thuis te maken en een levenspartner te zoeken en met hem het leven te delen. De zielevrede is alléén in de rust van een echt thuis terug te vinden.
Leven na de dood : Een gelukkig thuis en een liefdevolle familie zijn banden die boven de dood staan. Het is voor Travia heel belangrijk dat de geesten der doden over de levenden waken, ze beschermen en ze begeleidden.
Zonder liefde en een thuis te leven betekent er zonder te sterven en als rusteloze geest eeuwig rond te dolen zonder nut of doel maar als verschrikking voor elk wezen.

Getagged

De god zonder naam

Het onstaan van de Naamloze

tsa_by_gaiasangel-d982yw9

tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.

“Terwijl vele legenden en overleveringen berichten over het ontstaan en werking van de Twaalfgoden, weten we van hun grootste tegenstander, die men de god zonder naam of gewoonweg de Naamloze noemt, zeer weinig en hetgeen we weten komt dan nog uit de obscure teksten van de tijd voor de val van Bosparan en uit woeste verhalen van zeelui die zich ophielden in het Guldenland. In hoeverre de hier aangehaalde veronderstellingen de waarheid vertellen, is een vraag waarop niet eens de Twaalf kunnen – of willen – antwoordden.

De essentie van de god zonder naam is niet het stiekeme, stille gesluip van Phex in aan maanheldere nacht, maar een voorstelling van een soort stiekemigheid zoals het scherp van een moordenaar of de ongekende gruwel van een plots opdoemende nachtmerrie. De daden van de Naamloze zijn géén spectaculaire machtsdemonstraties zoals de wonderen van Praios alhoewel op gebied van vernietigende kracht zij géén evenbeeld kennen.

Duistere boeken en achter gesloten deuren vertelde legenden berichten dat de kracht, die we vandaag de Naamloze noemen, uit de eerste bloeddruppels is ontstaan die uit Los’ zijn wonden op het lichaam van Sumus druppelde. Deze druppels bevatten nog de woede van het gevecht en waren met een tweezijdige haat vervuld en deze haat is op alle wezens, die ontsproten zijn uit het lichaam van Sumu, overgegaan (en ook zo op de andere Twaalf). De door de gewijden der Twaalfgoden verspreide visie luidt als volgt : de Naamloze is één van de drie godheden die eens in het verre westen werd aanbeden. Hij heeft zijn mede-goden verslagen en de alléénheerschappij over zijn aanbidders naar zich toe getrokken die op deze manier zijn eerste gewijden werden en voortaan angst en gruwel over de mensheid brachten totdat de Naamloze in de oorlog met de goden werd verslagen en naar de dimensies van de demonen werd verbant. De Twaalf verboden zijn naam zodat hij nooit meer naar deze wereld terug kan worden geroepen. Andere legenden spreken erover dat achter de naamloze in werkelijkheid de vorst der duisternis zit, de demonensultan, >Diegene, wiens naam nooit mag worden uitgesproken. Twaalfgoden-fanatiekelingen vermoeden hem achter het masker van de nieuwe God Rastullah en anderen ontkennen simpelweg zijn bestaan. U ziet dat het een zeer moeilijk onderneming is om de waarheid te weten te komen over de god zonder naam maar we geven toch de voorkeur aan de eerste versie want alléén zij verklaart de onomstreden macht van deze godheid die evenredig is aan al de krachten van de Twaalf samen. De religie van de Naamloze werd zonder twijfel door de eerste kolonisten van het Guldenland naar Avonturië ingevoerd en er bestaan nog fragmenten van geschriften, die onuitsprekelijke rites, van mensenoffers en nog over veel ergere dingen spreken onder deze kolonisten.  Het is een feit dat de aanbidding van deze godheid in het Guldenland veel meer verspreidt is dan in Avonturië. Ja, men spreekt er zelfs van bepaalde gebieden die volledig onder zijn controle staan. Bij ons vindt men slechts weinig aanhangers van deze perverse en mensenverachtende religie en nog veel minder van zijn gewijdendie hier hun onheilig en geheim bestaan leiden”.

(Uit de Kronieken van Ilaris, de voornaamste geschriften van een ketterse Hesindesekte, die zowat een 200 jaar geleden hun onheil in de omgeving van Zorgan bedreven).

Bron: de goden van het ODM

Getagged

de twaalf goden – Efferd

Hier een korte beschrijving van één van de twaalf goden die in Aventuria aanbeden worden namelijk Efferd.

efferd_by_gaiasangel-d982yvj

tekening/artwork: Nadine Schäkel – Ulisses Spiele.

  • De maand aanduiding Efferd is gelijk aan de maand September.
  • Tijdsaanduiding 02:00 -03:00 AM – 2:00 – 03:00 pm
  • Efferd is de god van de zee, water en wind.

Efferd, God van Water, Wind en Zeevaart. Efferd is de zee-en watergod. Vaak neemt hij de gestalte van een reusachtige dolfijn aan en opstandbeelden wordt hij vaak afgebeeld als een mens met een dolfijnenstaart. Efferd is de beschermgod van de zeelui, de vissers en vele havensteden maar ook is hij de heer van de regen waardoor hij in dorre- en woestijngebieden vaak een grote verering ten deel valt. De essentie van de godheid: Water is het element van de eeuwigheid, dat heel de kosmos in tijd en ruimte vervuld. In den beginne verhief zich sumu, het land, vanuit het water en werd door los, de hemel, gedood. Sindsdien draagt het levende water het dode land op zijn schouders. Water drenkt de wortels van de planten, water stroomt over het land en geeft de dieren te drinken, water valt uit de hemel en besprenkeld de oogst van de mensen. Zonder water zou er géén land zijn, géén planten, géén dieren en géén mensen. Efferd is de god van het water. Zijn woord leidt de oceanen, zeeën, meren, rivieren en de regen. Zijn macht schept leven, onderhoudt het leven en neemt het leven. Efferd is zowel het leven als de eeuwigheid.

De zin van het leven: De mens maakt deel uit van de eeuwige cirkel van het water, de cirkel van geven en nemen. Hij bewerkt de velden waarop de regen valt en drijft zijn vee naar drinkplaatsen, hij vaart met zijn schepen op de rivieren en oogst de vruchten van de zee.
Efferd kijkt naar de stroom van de wereld en het bevalt zijn goddelijke blik om de mensen als deel van zijn kringloop te zien. Bovendien wil hij dat ook de mensen deze kringloop behouden en bevorderen. Alléén de mens kan dode woestijn in een bloeiend landschap omvormen, alléén hij kan het water veilig doorheen sloten en kanalen leiden, slechts hij heeft de moed om de grote oceanen te bezeilen op zijn schepen. Daarom volgt het verloop van de wereld op dezelfde manier zoals het water een rivierbedding volgt.
Leven na de dood : Zoals elke regendruppel eens de grond bereikt en elke rivier ooit ergens in de zee uitmondt, eindigt ook een mensenleven. Het einde van een vol leven is het opgaan in een grote zee, in de allesomvattende armen van Efferd. Alléén Efferd weet waar en wanneer een rivier in de eindeloze oceaan vloeit. Elke levende ziel, die op de zee verdrinkt, werd door Efferd persoonlijk opgepikt. Doch wee de zondaars, die hun bestemming verloochenden, die de wereld schade berokkenden en het leven bevochten…hun wacht hetzelfde lot als een rivier zonder monding : het langzaam wegkwijnen in de woestijn, zonder spoor, zonder enige hoop op redding.

Getagged
%d bloggers liken dit: